starta

Strata

Idan Sestieri Lavie
Curator: Shir Weisel
Opening: Friday, April 17 2026, 11:00 AM

لف ودوران

يدان سستياري لافي
القيّمة الفنية: شير فيزل
الافتتاح: يوم الأربعاء، 17 لإقفال 2026, 11:00

סטרטה

עידן ססטיארי לביא
אוצרת: שיר ויזל
פתיחה: יום שישי, 17 באפריל 2026, בשעה 11:00

Idan Sestieri Lavie | Strata
Curator: Shir Wiesel

Processes that shape a place unfold over durations not fully accessible to direct experience. They become visible only at moments of exposure. The point of departure for this exhibition is Jerusalem as a physical formation—a city situated on the watershed, an invisible geological boundary where terrain conditions and minute differences in elevation produce a split between various drainage basins. A drop landing on the surface is already inclined to a certain trajectory: toward the Jordan River or the Mediterranean Sea. The resolution does not occur as an event but as a consequence of the formation itself; the trajectory arises from local conditions—gradient, pressure, friction—and the structure determines the path before any movement has appeared.

Strata is an installation composed of systems that operate without a climax, with no beginning or end. Within this formation, direction is established retroactively as the result of an accumulation of local forces. Water does not pool, stone does not build weight, and movement takes place without a destination. The actions occur side by side, each relying on certain conditions that determine its trajectory without appearing as a distinct event.
A glass box resting on sawhorses, filled with stone wool—an acoustic and thermal material. It is cut by a white light fixture in a vertical cross-section. The material's function is reversed: rather than absorbing sound, it becomes a substrate for light. Light emerges from within the dense mass, and a system designed to block becomes a surface of exposure. The moment of incision through stone wool produces the condition for a threshold—a point from which a view into another stratum of time becomes possible. The work engages with the gap between material timescales and the way human experience organizes time as a linear narrative: the time it takes for the ground to form and dissolve, for species to appear and vanish, and for matter to transform through the slow accumulation of conditions and pressures. Change is not a discrete event but the outcome of long-term dynamics.

The line that appears upon entering the exhibition as a property of surface recurs throughout as a vertical axis. The plumb line is not only a geometric concept, but an ancient instrument for checking the verticality of a wall. The suspended stone, the projection, and the support columns articulate a vertical line in space that serves as a reference system for the objects in the room. Drywall panels create a buffer zone and an entrance corridor running parallel to the central space. On one side they present a solid white wall; on the other they are exposed, revealing the aluminum framing. The wall simultaneously sustains two states—a closed structure and a visible interior envelope—limiting and directing movement, narrowing the space, and orienting the body entering the room. In the passage between the corridors, a photograph of a raised thumb appears: a frozen gesture legible only within the system in which it is read
In a wooden crate filled with sand, an image of a Pharaonic scarab is projected, moving across the surfaces along the sides and center. The image continues to appear within a contained arrangement as a cyclical movement. This beetle navigates by celestial bodies; its operation relies on a scale far exceeding the body. An ancient symbol of the sun's journey, the scarab thus operates within a closed system governed by an order it cannot access.

At the back of the space hangs a cast of a rock, formed by the sustained compression of skeletal remains of living organisms over millions of years—yet its placement in the gallery foregrounds only the moment of exposure. The cast appears as a complete but hollow body suspended from the ceiling by chains and tight straps. Within the stone is a water system that creates the conditions for a hydrological event: drops of water falling onto a hot plate evaporate immediately and disperse throughout the space, so that there is no accumulation and no flow—only a cycle of appearance and disappearance. The water drop, too, operates within the same logic, forming no continuity but existing as a material event that recurs and vanishes.

Like the watershed and the beetle's movement, direction does not arise from within the body but is assigned to it—by the surface of the ground, navigation systems, and physical forces. Each action takes place in relation to a preexisting configuration that acts upon it without being fully accessible. This opens onto two conceptions: one linear and narrative, and beside it, one that does not follow progress. Here, the term strata becomes clearer—a layer formed by the compression of matter over an extended period, through which the works re-examine the relationships between matter, perception, and time.

طبقات (Strata) | عيدان سستياري لافي
القيّمة الفنية: شير فيزل

تحدث العمليات التي تشكل مكاناً ما عبر مدى زمني لا يمكن الوصول إليه بالكامل من خلال التجربة المباشرة. فهي لا تصبح مرئية إلا في لحظات الانكشاف. نقطة انطلاق المعرض هي القدس كتكوين فيزيائي، مدينة تقع على خط تقسيم المياه - وهو حدود جيولوجية غير مرئية حيث تؤدي ظروف التربة وفارق طفيف في الارتفاع إلى انقسام بين أحواض الصرف، بحيث تكون قطرة الماء التي تهبط على السطح موجهة مسبقاً نحو اتجاه معين، إما إلى نهر الأردن أو إلى البحر الأبيض المتوسط. الحسم لا يحدث كحدث طارئ، بل كنتيجة للتكوين نفسه؛ فالاتجاه ينبع من تأثير الظروف المحلية كالميل، الضغط، الاحتكاك، والهيكل الذي يفرض المسار حتى قبل ظهور الحركة.1

معرض طبقات (سُتْرَاتَا) هو منشأة فنية تتكون من أنظمة تعمل بلا ذروة، بلا بداية وبلا نهاية. ضمن هذا المخطط، يتحدد الاتجاه بـأثر رجعي نتيجة لتراكم قوى محلية. المياه لا تُختزن، والحجر لا يراكم وزناً، والحركة قائمة بلا وجهة. الأفعال تحدث جنباً إلى جنب، وكل منها يعتمد على ظروف تحدد اتجاهها دون أن تظهر كحدث متميز.1

صندوق زجاجي موضوع على حوامل عمل وبداخله صوف صخري يستخدم كمادة صوتية وحرارية، يتم قطعه بواسطة وحدة إضاءة بيضاء في مقطع عمودي. ينعكس دور المادة: فبدلاً من كتم الصوت، تصبح ركيزة للضوء. ينبعث الضوء من داخل الكتلة المادية الكثيفة، والنظام الذي صُمم للحجب يتحول إلى سطح للانكشاف. لحظة القطع في الصوف الصخري تخلق الشرط لنقطة عبور، تتيح نظرة إلى طبقة أخرى من الزمن.1

يتناول العمل الفجوة بين الأمداد الزمنية المادية وبين الطريقة التي تنظم بها الخبرة البشرية الزمن كقصة خطية - الزمن الذي تتشكل فيه الأرض وتتحلل، الأنواع التي تظهر وتنقرض، والمادة التي تتغير من خلال التراكم البطيء للظروف والضغوط. التغيير ليس حدثاً نقطياً بل نتيجة لديناميكيات طويلة الأمد.
الخط الذي يظهر في بداية المعرض كشرط لسطح الأرض يعود ويظهر فيه كمحور عمودي. الشاقول (الأمثل)، بعيداً عن كونه مفهوماً هندسياً، هو أداة قديمة لفحص استقامة الجدار. تعليق الصخرة، الإسقاط الضوئي، وأعمدة الدعم تصيغ في الفضاء خطاً عمودياً يعمل كنظام مرجعي بين الأشياء في الفراغ.1

جدران الجبس تخلق منطقة عازلة وممر دخول موازٍ للقاعة المركزية. تظهر من جهة كجدار أبيض متكامل، ومن الجهة الأخرى تبقى مكشوفة وتكشف عن هيكل الألمنيوم. يجسد الجدار حالتين في آن واحد: هيكل مغلق وغلاف داخلي مكشوف، وهو يفصل ويوجه الحركة، ويضيّق المساحة ويوجه الجسم الداخل إلى الفراغ.1

في الممر بين الرواقين، تظهر صورة لإبهام مرفوع، كإشارة متجمدة. إيماءة يتضح معناها فقط وفقاً للنظام الذي تُقرأ من خلاله. في صندوق شحن من الخشب الصلب مليء بالرمل، يُعرض مشهد لـ "جعل" (خنفساء الزبل) فرعوني، يتحرك على السطح على طول الجوانب وفي المركز. يستمر المشهد في الظهور داخل إطار محدد، كحركة دورية. تتنقل هذه الخنفساء وفقاً للأجرام السماوية؛ فعملها يعتمد على مقياس يتجاوز الجسم الفاعل نفسه. وهكذا يظهر الجعل، وهو رمز قديم لحركة الشمس، داخل نظام مغلق يعمل وفق نظام غير متاح له.1

في عمق الفراغ، تتدلى نسخة مصبوبة من صخرة، وهي حجر يتكون من ضغط مستمر لهياكل كائنات حية على مدى ملايين السنين، لكن وضعها في الغاليري يبرز لحظة الانكشاف فقط. تظهر المصبوبة كجسم كامل ولكنه مجوف، متدلية من السقف بواسطة سلاسل وأحزمة مشدودة. داخل الصخرة يوجد نظام مياه يخلق ظروفاً لحدث هيدرولوجي؛ حيث يؤدي تنقيط الماء على موقد كهربائي إلى تبخر فوري وانتشار في الفضاء، بحيث لا يوجد تراكم ولا تدفق، بل دورية من الظهور والاختفاء. قطرة الماء أيضاً تعمل وفق نفس المنطق، فهي لا تتراكم لتشكل استمرارية، بل توجد كحدث مادي يتكرر ويختفي.1

تماماً مثل خط تقسيم المياه وحركة الخنفساء، فإن الاتجاه لا ينبع من الجسم نفسه بل يُنقل إليه، من سطح الأرض، من أنظمة الملاحة ومن القوى الفيزيائية. كل فعل يوجد بالنسبة لمخطط سبقه، يؤثر عليه دون أن يكون متاحاً بالكامل. ومن هنا يتجلى تصوران: أحدهما خطي وقصصي، وإلى جانبه تصور آخر لا ينتظم كتقدم. ومن هنا يتضح أيضاً مصطلح "ستراتا" (Strata)، وهي طبقة تتكون من ضغط المادة لفترة طويلة، ومن خلالها تُفحص في الأعمال مجدداً العلاقات بين المادة، الإدراك، والزمن.1

עידן ססטיארי לביא | סטרטה
אוצרת: שיר ויזל

תהליכים המעצבים מקום מתרחשים על פני משך שאינו נגיש במלואו לחוויה ישירה. הם נעשים נראים רק ברגעי חשיפה. נקודת המוצא של התערוכה היא ירושלים כתצורה פיזית, עיר היושבת על קו פרשת המים – גבול גיאולוגי בלתי נראה שבו תנאי הקרקע והפרש זעיר בגובה יוצרים פיצול בין אגני ניקוז, וכך טיפה הנוחתת על פני השטח כבר נתונה לכיוון מסוים, אל נהר הירדן או אל הים התיכון. ההכרעה אינה מתרחשת כאירוע אלא כתוצאה מהתצורה עצמה; הכיוון נובע מהשפעתם של תנאים מקומיים - שיפוע, לחץ, חיכוך – והמבנה מכתיב את המסלול עוד בטרם הופיעה התנועה.1

התערוכה סְטְרָטָה היא מיצב המורכב ממערכות הפועלות ללא שיא, ללא התחלה וללא סיום. בתוך מערך זה הכיוון מתקבע בדיעבד, בשל הצטברות כוחות מקומיים. מים אינם נאגרים, אבן אינה צוברת משקל, והתנועה מתקיימת ללא יעד. הפעולות מתקיימות זו לצד זו, וכל אחת מהן נשענת על תנאים הקובעים את כיוונה בלי להופיע כאירוע מובחן.1

קופסת זכוכית המונחת על חמורי עבודה ובה צמר סלעים, המשמש כחומר אקוסטי ותרמי, נחתכת על ידי גוף תאורה לבן בחתך אנכי. פעולתו של החומר מתהפכת: במקום לבלום קול, הוא נעשה למצע של אור. האור מגיח מתוך המסה החומרית הדחוסה, והמערכת שנועדה לחסום הופכת למשטח של חשיפה. רגע החיתוך בצמר הסלעים יוצר את התנאי לנקודת מעבר, וממנה מתאפשר מבט אל רובד אחר של זמן. העבודה מתייחסת לפער בין משכי זמן חומריים לבין האופן שבו חוויה אנושית מארגנת זמן כסיפור לינארי: הזמן שבו קרקע נוצרת ומתפרקת, מינים מופיעים ונכחדים, וחומר משתנה דרך הצטברות איטית של תנאים ולחצים. שינוי אינו אירוע נקודתי אלא תוצאה של דינמיקות ארוכות טווח.1

הקו שמופיע בתחילת התערוכה כתנאי של פני שטח שב וחוזר בה כציר אנכי. האנך, מעבר להיותו מושג גיאומטרי, הוא כלי עתיק לבדיקת ישרות הקיר. תליית הסלע, ההקרנה ועמודי התמיכה מנסחים במרחב קו אנכי המשמש כמערכת ייחוס בין אובייקטים בחלל. קירות גבס יוצרים אזור חיץ ומסדרון כניסה המקביל לחלל המרכזי. מצידם האחד הם מופיעים כקיר לבן שלם, ומצידם האחר נותרים חשופים ומגלים את שלד האלומיניום. הקיר מקיים בו בזמן שני מצבים, מבנה סגור ומעטפת פנימית גלויה, והוא מפריד ומוביל תנועה, מצר את המרחב ומכוון את הגוף הנכנס אל החלל. במעבר בין המסדרונות מופיע צילום של אגודל מורם, כסימן קפוא. מחווה אשר הוראתה מתבהרת רק על פי המערכת שבתוכה היא נקראת.1

בארגז משא מעץ מלא חול מוקרן דימוי של חיפושית זבלית פרעה, הנעה על פני השטח, לאורך הדפנות ובמרכזו. הדימוי ממשיך להופיע בתוך מערך תחום, כתנועה מחזורית. חיפושית זו מנווטת לפי גרמי שמיים; פעולתה נשענת על קנה מידה החורג מן הגוף הפועל עצמו. כך מופיעה החיפושית, סמל קדום לתנועת השמש, בתוך מערכת סגורה הפועלת לפי סדר שאינו נגיש לה.
בעומק החלל תלויה יציקה של סלע, אבן הנוצרת מדחיסה ממושכת של שלדי יצורים חיים לאורך מיליוני שנים, אך הצבתה בגלריה מנכיחה את רגע החשיפה בלבד. היציקה מופיעה כגוף שלם אך חלול, תלוי מהתקרה באמצעות שרשראות ורצועות מתוחות. בתוך הסלע ישנה מערכת מים היוצרת תנאים לאירוע הידרולוגי; טפטוף המים אל כירה חשמלית מוביל לאידוי ולפיזור בחלל, וכך אין הצטברות וזרימה אלא רק מחזוריות של הופעה והיעלמות. גם טיפת המים פועלת בתוך אותו היגיון, ואינה מצטברת לכדי המשכיות אלא מתקיימת כאירוע חומרי שחוזר ונעלם.1

בדומה לקו פרשת המים ולתנועת החיפושית, הכיוון אינו נובע מן הגוף עצמו אלא נמסר לו, מפני הקרקע, ממערכות ניווט ומכוחות פיזיקליים. כל פעולה מתקיימת ביחס למערך שקדם לה, הפועל עליה בלי להיות נגיש במלואו. מתוך כך מתגלות שתי תפיסות: האחת ליניארית וסיפורית, והאחרת לצידה, תפיסה שאינה מתארגנת כהתקדמות. מכאן מתבהר גם המונח סְטְרָטָה, שכבה הנוצרת מדחיסה של חומר לאורך תקופה ממושכת, ודרכו נבחנים מחדש בעבודות היחסים בין חומר, תפיסה וזמן.1