Runaround

Hadas Hay and Shahar Mizrahi
Curator: Tamar Margalit
Opening: Wednesday, January 21 2026, 19:00 PM
Closing: Friday, March 27 2026

لف ودوران

هداس حاي، شاحر مزراحي
القيمة: تمار مرجليت
الافتتاح: يوم الأربعاء، 21 يناير2026، 19:00
 2026 لإقفال: الجمعة، 27 اذار 

בסחור המעלות

הדס חי ושחר מזרחי
אוצרת: תמר מרגלית
פתיחה: יום רביעי, 21 בינואר 2026, בשעה 19:00
נעילה: יום שישי, 27 במרץ 2026

---

---

Runaround | Hadas Hay, Shahar Mizrahi
Curator: Tamar Margalit

Runaround is a two-person exhibition exploring transformation as an ongoing state, a silent occurrence taking place during moments of transition rather than a point of departure or conclusion. Hadas Hay and Shahar Mizrahi, graduates of Bezalel Academy's Photography Department, focus on those liminal moments where something ceases to be what it was but has not yet settled into becoming something else. The images and objects operate with a restrained and at times elusive presence-one that could easily be missed. The gaze must slow down, draw closer, linger. Through reduction and concealment, transformation reveals itself not as a dramatic event but as a subtle, almost imperceptible deflection.

The works were created using diverse photographic and image-processing techniques: from direct portrait photography in which the subjects receive directorial instructions, through stop-motion animation, to 3D and lenticular prints that create an illusion of three-dimensionality. This multiplicity of mediums manifests not as visual overload but converges into restrained gestures-traces of action, residues of process.

Inspired by Martin Heidegger's ideas, the camera and objects displayed in the exhibition reveal their full presence precisely when they no longer serve in their usual function. The tool becomes conspicuous: present, prominent, at times disruptive. It ceases to be transparent, and only through this disruption can its boundaries be observed. Thus, like those transitional moments the exhibition creates, the object exposes itself not through direct use but through its deviation or inefficiency.

This exhibition echoes the supernatural sub-genre of horror cinema, which deals with ghosts and liminal entities as forms of existence situated neither fully in presence or absence. In a video work set within a domestic space, a spectral presence manifests through sound and the activation of objects, until the outside penetrates inwards and the spirit withdraws from the house into the street. The supernatural appears here without the element of terror, but rather as a quiet transformative force destabilizing the boundaries between inside and outside. Alongside it, a work of small aluminum cast objects is displayed, simulating a metamorphosis of form and function: from a miniature model of a missile-the first ballistic missile to cross into space, from which the first photograph of Earth from space was taken-to a sex toy, an intimate object from the private sphere whose purpose is to provide pleasure. In both works, transformation occurs as a delicate shift of meaning, scale, and use.
​
The title "Runaround" derives from the 1946 film of the same name and the broader aesthetics of film noir-a cinematic genre identified with liminal zones, unstable identities, and unresolved narratives. Similarly, the exhibition offers neither solution nor ending but rather a circular, quiet movement in which light and darkness, visibility and concealment, exist simultaneously. The exhibition invites lingering in a state of irresolution. The tool, the image, and the space exist in slight yet steady motion-a transformation that persists rather than progresses.

لف ودوران | هداس حاي، شاحر مزراحي
القيمة: تمار مرجليت

درج حلزوني هو معرض ثنائي يتناول التحول كحالة مستمرة - ليس كنقطة بداية أو نهاية، بل كحدث هادئ يتجسد في لحظات العبور نفسها. تركز هداس حاي وشاحر مزراحي، خريجتا قسم التصوير في "بتساليل"، على تلك المناطق البينية التي يكفُّ فيها الشيء عن كونه ما كان عليه، لكنه لم يستقر بعد ليصبح شيئاً آخر. تعمل الصور والأشياء من خلال حضور مختزل ومراوغ أحياناً - حضور يمكن تفويته، حيث يُطلب من النظرة أن تتباطأ، أن تقترب، وأن تمكث. ومن خلال الاختزال والإخفاء، يتجلى التحول لا كحدث درامي، بل كإزاحة دقيقة، تكاد تكون غير محسوسة. تُبتكر الأعمال من خلال تقنيات متنوعة من التصوير ومعالجة الصور: من التصوير المباشر للبورتريهات التي يتلقى فيها المصوَّرون توجيهات إخراجية، عبر رسوم "ستوب موشن" المتحركة، وحتى الطباعة ثلاثية الأبعاد والطباعة العدسية (Lenticular) التي تخلق خداعاً بصرياً بالعمق. ولا ينعكس تعدد الوسائل في زخم بصري، بل ينصهر في إيماءات
مختزلة — آثار فعل، وبقايا عملية

بوحي من فكر مارتن هايدغر، تتجلى الكاميرا والأشياء المعروضة في المعرض بكامل حضورها تحديداً عندما لا تكون في استخدامها المعتاد. فتصبح الأداة "بارزة" (Conspicuous): حاضرة، وجليّة، ومزعجة أحياناً، حيث تكفُّ عن كونها شفافة، وفقط من خلال هذا الاضطراب يمكن رؤية حدودها. وهكذا، كما في لحظات العبور التي يصممها المعرض، يكشف الشيء عن نفسه ليس من خلال
الاستخدام المباشر بل من خلال الإزاحة أو عدم كفاءته

يتردد في المعرض صدى جانر "الخارق للطبيعة" من سينما الرعب، الذي يتناول الأشباح والكائنات البينية كأشكال وجود لا تنتمي بالكامل للحضور أو للغياب. في عمل فيديو يدور في فضاء منزلي، يتجسد الحضور الشبحي من خلال الصوت وتفعيل الأشياء، حتى اللحظة التي يخترق فيها الخارج الداخل وتتراجع الروح من البيت إلى الشارع. يظهر "الخارق للطبيعة" هنا بدون عنصر زرع الرعب، بل كقوة تحويلية هادئة تزعزع الحدود بين الداخل والخارج. وإلى جانبه، يُعرض عمل لعناصر صغيرة مصبوبة من الألمنيوم، تحاكي تحول الشكل والغاية: من نموذج مصغر لصاروخ - أول صاروخ باليستي عبر الفضاء ومنه التُقطت الصورة الأولى للأرض من الفضاء - إلى أداة جنسية، وهي غرض حميمي من الحيز الخاص وظيفته جلب المتعة. وفي كلا العملين، يحدث التحول كإزاحة دقيقة للمعنى، والمقياس، والاستخدام
​
يعود مصدر اسم "في مِلتوى الدَّرج" إلى فيلم يحمل الاسم نفسه من عام 1946 وإلى جماليات "الفيلم نوار" (Film Noir) بشكل عام - وهو نوع سينمائي مرتبط بالمناطق البينية، الهويات غير المستقرة، والسرديات التي تفتقر إلى الحسم. وبالمثل، لا يقدم المعرض حلاً أو نهاية، بل حركة دائرية وهادئة، يتواجد فيها الضوء والظلام، الظهور والإخفاء، في آن واحد. يدعو المعرض للبقاء في حالة لا يصل فيها أي شيء إلى حل. فالأداة، والصورة، والفضاء موجودون في حركة خفيفة لكنها مستمرة — تحول لا يتقدم بل يستمر

בסחור המעלות | הדס חי ושחר מזרחי
אוצרת: תמר מרגלית

​בסחור המעלות היא תערוכה זוגית העוסקת בטרנספורמציה כמצב מתמשך - לא כנקודת התחלה או סיום, אלא כהתרחשות שקטה המתקיימת ברגעי המעבר עצמם. הדס חי ושחר מזרחי, בוגרות המחלקה לצילום בבצלאל, מתמקדות באותם אזורי ביניים שבהם דבר אחד חדל להיות מה שהיה, אך עדיין אינו מתייצב להיות דבר אחר. הדימויים והאובייקטים פועלים מתוך נוכחות מצומצמת ולעיתים חמקמקה - כזו שאפשר לפספס. המבט נדרש להאט, להתקרב, לשהות. דרך הפחתה והסתרה הטרנספורמציה מתגלה לא כאירוע דרמטי אלא
כהסטה עדינה, כמעט בלתי מורגשת

העבודות נוצרות באמצעות טכניקות מגוונות של צילום ועיבוד דימוי: מצילום ישיר של פורטרטים שבהם המצולמים מקבלים הנחיות בימוי, דרך אנימציית סטופ־מושן ועד הדפסות תלת־ממד והדפסות לנטיקולריות היוצרות אשליה של תלת־ממד. ריבוי האמצעים אינו מתבטא בעומס חזותי אלא מתכנס למחוות מצומצמות - עקבות של פעולה, שאריות של תהליך
​
בהשראת מחשבתו של מרטין היידגר, המצלמה והחפצים המוצגים בתערוכה מתגלים במלוא נוכחותם דווקא כאשר אינם בשימושם הרגיל. הכלי נהפך ל־conspicuous: נוכח, בולט, לעיתים מפריע. הוא חדל להיות שקוף, ורק דרך ההפרעה הזו אפשר לראות את גבולותיו. כך, כמו ברגעי המעבר שמעצבת התערוכה, החפץ חושף את עצמו לא דרך השימוש הישיר אלא דרך ההסטה או חוסר היעילות שלו

בתערוכה מהדהד תת־הז’אנר העל־טבעי של ז’אנר האימה בקולנוע, העוסק ברוחות רפאים וישויות ביניים כצורות קיום שאינן שייכות במלואן לנוכחות או להיעדר. בעבודת וידאו המתרחשת בחלל ביתי נוכחות רפאית מתבטאת דרך סאונד והפעלת חפצים, עד לרגע שבו החוץ חודר פנימה והרוח נסוגה מן הבית אל הרחוב. העל־טבעי מופיע כאן ללא אלמנט של זריעת אימה, אלא ככוח טרנספורמטיבי שקט המערער גבולות בין פנים לחוץ. לצידה מוצגת עבודה של אובייקטים קטנים יצוקים מאלומיניום, המדמים גלגול של צורה וייעוד: ממודל מוקטן של טיל – הטיל הבליסטי הראשון שחצה את החלל וממנו צולם הצילום הראשון של כדור הארץ מהחלל – אל אביזר מין, אובייקט אינטימי מהמרחב הפרטי שתפקידו להסב הנאה. בשתי העבודות הטרנספורמציה מתרחשת כהסטה עדינה של משמעות, קנה מידה ושימוש

מקור השם בסחור המעלות בסרט באותו שם משנת 1946 ובאסתטיקת הפילם נואר בכלל - ז’אנר קולנועי המזוהה עם אזורי ביניים, זהויות לא יציבות ונרטיבים נטולי הכרעה. בדומה לכך, התערוכה אינה מציעה פתרון או סיום אלא תנועה מעגלית ושקטה, שבה האור והחושך, הנראות וההסתרה, מתקיימים בו־זמנית. התערוכה מזמינה שהות במצב שבו דבר אינו מגיע לידי פתרון. הכלי, הדימוי והמרחב מצויים בתנועה קלה אך מתמדת  טרנספורמציה שאינה מתקדמת אלא נמשכת