What's Your Tribe? Ilan Itach
Curator: Lee He Shulov Opening: Wednesday, May 06 2026 |
تجديدايلان ايطاح
لي هي شولوف الافتتاح: 6 أيار, 2026, الساعة 19:00 |
התחדשותאילן איטח
אוצרת: לי היא שולוב פתיחה: יום רביעי, 6 במאי 2026 |
|
Regeneration
Ilan Itach Curator: Lee He Shulov “Regeneration” is the title of a new solo exhibition by the Jerusalem-based artist Ilan Itach. Itach, a self-taught painter, has been working for many years in Ein Kerem, in a studio adjacent to that of his spiritual mentor, Ivan Schwebel. Over the past year, he was forced to recreate his practice from scratch after a fire that broke out in Ein Kerem in June 2025 reduced to ashes Schwebel’s studio, with the thousands of works he left behind, as well as his own, where dozens of etchings and hundreds of paintings were lost. Yet Itach’s spirit did not break. He returned to the hillside, observed his surroundings, and rebuilt his studio on a nearby plot of land. The new studio, constructed by his own hands, is a kind of secluded refuge that allows him to immerse himself in and contemplate nature. From this space, he began working on the new series of paintings presented in the exhibition. These landscape paintings are rendered in shades of grey and black, somber in tone. At first glance, they appear devoid of life in the aftermath of the fire’s destruction. Gradually, however, the forces of nature re-emerge, those very forces that caused the devastation now reveal the vitality contained within them. Through sustained presence and observation of the terrain, the remnants, the ruins, the charred trees, Itach draws out signs of life emerging from the earth, which over time begin to cover the hillside once again. The series is painted on wooden panels, using charcoal, ink, graphite, chalk, and oil paint. The path to painting appears to arise from the drawn traces collected on site, the surviving tree, and a sustained, returning gaze upon the landscape. Itach turns his attention to the studio’s backyard, the slope of the hill, the pastoral scenery of Ein Kerem and the Jerusalem hills corridor. The very materials found in the environment serve both as subject and as substance of the work; charcoal and graphite, in their dry and wet states, anchor the viewer in a sense of time and place. Monochromatic tones dominate, while color gradually enters, cautiously, almost hesitantly, until it becomes part of the landscape. At times, the artist himself seems present within the painting, absorbed into it, becoming one with it. Occasionally, an angel appears beside him. Nature envelops us in the exhibition, just as it envelops the artist within the painting. In two small etchings, figures of a woman and a man appear, merging into their surroundings, almost dissolving into them, an echo of the primordial couple and the story of the Garden of Eden, a myth through which humanity continually seeks an optimal relationship between human and nature. Life is full of small miracles. At the heart of the hill, a symbolic remnant survived, as if the fire had passed over it. A concrete wall (209 × 180 cm), built by Schwebel in 1976, once carried one of his paintings. This work was part of the series “free standing wall” (“Free Standing Paintings”), shown at the Israel Museum, Tel Hai, Heichal HaTarbut Tel Aviv, Kibbutz Ein Gedi, and Ein Kerem. Schwebel’s painting was erased many years ago, and to mark fifty years of this series, Itach created a new work on the wall (2024) as a tribute to Schwebel. The title of the painting, “When Sancho Found the Lost Donkey” (homage to Ivan Schwebel, 1932–2011), carries layered symbolism: a tradition passed from one generation to the next, from Schwebel to Itach, lives on. The master’s attendant, or apprentice, finds the lost donkey, the one that shows the way, or in Jewish tradition, the one upon which the Messiah will return and restore the lost paradise. These paintings are deeply moving, holding together both destruction and rebuilding. Nature becomes a source of hope, reminding us that as long as we are alive, we carry within us the capacity to renew, to grow, to blossom, and to rediscover the good. |
تجديد
ايلان ايطاح القيمة: لي هي شولوف تجديد هو الأسم المختار للمعرض الفردي الجديد للفنان المقدسي إيلان إيتح.1 إيتح، وهو رسام عصامي، عمل لسنوات عديدة في منطقة "عين كارم" داخل مرسم ملاصق لمرسم معلمه الروحي إيفان شوبيل. وخلال العام الماضي، اضطر الفنان إلى إعادة ابتكار أعماله من جديد؛ ففي يونيو 2025، اندلع حريق في عين كارم أتى تماماً على مرسم إيفان شوبيل بما يحتويه من آلاف الأعمال الفنية التي تركها وراءه، كما التهم مرسم إيتح نفسه وما فيه من عشرات المحفورات ومئات اللوحات التي فُقدت للأبد. ومع ذلك، لم تنكسر روح إيتح، بل عاد إلى سفح الجبل وتأمل ما حوله، ثم أعاد بناء مرسمه في قطعة أرض قريبة. هذا المرسم الجديد، الذي شيده بيديه، يمثل ملاذاً جمالياً يتيح له الاندماج في الطبيعة ومراقبتها، ومن هذا الفضاء انطلق للعمل على سلسلة اللوحات الجديدة المعروضة في هذا المعرض. 1 تتميز لوحات المناظر الطبيعية هذه بأنها رُسمت جميعها بتدرجات رمادية وسوداء قاتمة، وتبدو للوهلة الأولى خالية من مظاهر الحياة في أعقاب دمار الحريق. لكن، رويداً رويداً، تنكشف للمشاهد قوى الطبيعة من جديد؛ تلك القوى ذاتها التي تسببت في الدمار هي التي تُظهر الآن عظمة قوة الحياة الكامنة في داخلها. فمن خلال المكوث والتأمل في الطبيعة، وفي البقايا والأنقاض والأشجار المحترقة، يستخرج إيتح علامات الحياة المنبثقة من الأرض، والتي تبدأ مع مرور الوقت في تغطية الجبل من جديد.1 نُفذت هذه السلسلة على ألواح خشبية باستخدام رسومات الفحم والحبر والجرافيت والطبشور والألوان الزيتية. ويبدو أن المسار نحو الرسم قد انفتح من خلال الشواهد البصرية التي جمعها الفنان من الموقع، والخشب الذي نجا، والنظرة المتكررة للمشهد الطبيعي. هو يراقب الفناء الخلفي للمرسم، وسفح الجبل، والمناظر الرعوية في عين كارم وممر جبال القدس. وتُستخدم المواد الموجودة في الميدان نفسه كموضوع ومادة فعلية للرسم؛ حيث تربطنا رسومات الفحم والجرافيت بصيغتها الجافة أو الرطبة بالإحساس بالزمان والمكان.1 1 تسود الأحادية اللونية (المونوكرومية) في اللوحات، ويتسلل اللون بحذر شديد وبتردد يكاد لا يُذكر حتى يندمج في المشهد. وأحياناً يبدو أن الفنان نفسه حاضر داخل اللوحة، ينغمس فيها ويصبح جزءاً منها، وفي أحيان أخرى يظهر ملاك إلى جانبه. الطبيعة تغمرنا في المعرض وتغمر الفنان في الرسم، وفي محفورتين صغيرتين تظهر شخصيات لرجل وامرأة يندمجان في البيئة، كصدى بعيد للزوجين الأولين وقصة جنة عدن، وهي قصة ميثولوجية تسعى البشرية من خلالها باستمرار للبحث عن العلاقة المثلى بين الإنسان والطبيعة. 1 إن الحياة مليئة بالمعجزات، ففي قلب التلة بقي أثر رمزي وكأن الحريق قد تجاوزه، وهو جدار خرساني فعلي (بأبعاد 209 سم / 180 سم) كان قد بناه شوبيل في حياته عام 1976 وكان يحمل لوحته في الماضي. كانت هذه اللوحة للجبل جزءاً من سلسلة "اللوحات القائمة بذاتها" (free standing wall) التي عُرضت في متحف إسرائيل، وتل حاي، وقصر الثقافة في تل أبيب، وكيبوتس عين جدي، وعين كارم. مُسحت لوحة شوبيل منذ سنوات عديدة، وبمناسبة مرور 50 عاماً على إبداع هذه السلسلة، رسم إيتح على الجدار لوحة تكريمية في عام 2024. وفي عنوان اللوحة "عندما وجد سانشو الحمار المفقود" (تحية لإيفان شوبيل 1932 - 2011)، يمكن العثور على رمزية كبيرة؛ إذ أن التقليد الذي انتقل من جيل الآباء إلى الأبناء، من شوبيل إلى إيتح، هو الذي نجا. حامل أدوات المعلم أو تلميذه يجد الحمار المفقود، ذلك الذي يرشد إلى الطريق، أو كما في التقاليد اليهودية، ذلك الذي سيمتطيه المخلص ليعيدنا إلى الفردوس المفقود.1 يُعد هذا المعرض تجربة تلمس القلوب، فهو يحمل في طياته الصراع بين الخير والشر، والدمار في مواجهة إعادة البناء. هنا تصبح الطبيعة مصدراً للأمل، وتذكرنا بأنه طالما نحن على قيد الحياة، فإن لدينا القدرة على التجدد والنمو والازدهار واكتشاف الجوانب الخيرة في الوجود. 1 |
התחדשות
אילן איטח אוצרת: לי היא שולוב התחדשות הוא שמה של תערוכת היחיד החדשה של האמן הירושלמי אילן איטח.1 איטח, צייר אוטודידקט, מצייר מזה שנים בעין כרם בסטודיו צמוד לזה של מורו הרוחני איוון שוובל. בשנה האחרונה נאלץ לברוא את יצירתו מחדש מאחר שביוני 2025 שריפה שפרצה בעין כרם, כילתה עד עפר את הסטודיו של איוון שוובל על אלפי היצירות שהותיר אחריו ואת הסטודיו שלו עצמו על עשרות תחריטים ומאות ציורים שאבדו לעולם. רוחו של איטח לא נשברה. הוא חזר לצלע ההר התבונן סביב והקים מחדש את הסטודיו שלו בחלקת אדמה קרובה. הסטודיו החדש, שבנה במו ידיו, הוא מעין פינת מסתור יפיפיה המאפשרת לו להטמע ולהתבונן בטבע. ממרחב זה החל לעבוד על סדרת הציורים החדשה המוצגת בתערוכה.1 ציורי נוף אלו נצבעו כולם בגווני אפור ושחור, קודרים. ממבט ראשון הם נראים נטולי חיים אחרי חורבן השריפה. אט אט נגלים לצופה כוחות הטבע מחדש, אותם כוחות טבע שגרמו להרס חושפים את עוצמת החיים העצורה בתוכם. מתוך השהייה וההתבוננות בטבע, בשאריות, בהריסות, בעצים השרופים איטח דולה סימני חיים הבוקעים מהאדמה, ואלו ככל שהזמן עובר מכסים מחדש את ההר.1 סדרת הציורים צוירה על גבי לוחות עץ, ברישומי פחם, דיו, גרפיט, גיר וצבעי שמן. נדמה כי הדרך לציור נפתחה מתוך העדויות הרישומיות שאסף האמן בשטח, העץ ששרד והמבט החוזר על הנוף. הוא מביט על החצר האחורית של הסטודיו, צלע ההר, הנוף הפסטורלי של עין כרם ופרוזדור הרי ירושלים. אותם חומרים הקיימים בשטח משמשים אותו לנושא ולחומר הממשי של הציור, רישומי פחם וגרפיט בצורתם היבשה או הרטובה מחברים אותנו לתחושת הזמן והמקום. מונוכרומטיות שולטת בציורים, הצבע חודר בזהירות, כמעט בהיסוס עד שהוא נטמע בנוף. לעיתים נדמה כי גם האמן עצמו נוכח בתוך הציור, נבלע בתוכו, הופך לחלק ממנו. לעיתים נגלה לצידו מלאך. הטבע עוטף אותנו בתערוכה ואת האמן בציור. בשני תחריטים קטנים מופיעות דמויות של אישה וגבר הנטמעות בסביבה, כמעט מתמזגות בה, כהדהוד רחוק לזוג הקדום ולסיפור גן העדן - סיפור מיתי שדרכו האנושות מקיימת חיפוש מתמיד אחר הקשר המיטבי בין האדם לטבע.1 החיים מלאי ניסים, בלב הגבעה נותר שריד סימבולי שהשריפה כמו דילגה מעליו. קיר ממשי (בטון, 209 ס"מ / 180ס"מ) אשר נבנה על ידי שוובל עוד בחייו (1976) ובעבר נשא את ציורו. ציור זה של הגבעה היה חלק מסדרה "ציורים העומדים חופשי" "free standing wall" אשר הוצגו במוזיאון ישראל, תל חי, היכל התרבות תל אביב, קיבוץ עין גדי ועין כרם. הציור של שוובל נמחק לפני שנים רבות ולציון 50 שנות יצירה לסדרה, צייר על הקיר, איטח ציור מחווה (2024). בשמו של הציור 'כשסנצ'ו מצא את החמור האבוד' (מחווה לאיוון שוובל 1932 - 2011), אפשר למצוא סימליות רבה; המסורת שעברה מדור האבות לבנים, משוובל לאיטח היא זו ששרדה. נושא הכלים של המאסטר או שוליתו מוצא את החמור האבוד, זה שיורה את הדרך או במסורת היהודית זה שעליו ישוב המשיח וישיב אותנו לגן העדן האבוד.1 התערוכה נוגעת ללב, היא מחזיקה בתוכה את הטוב והרע גם יחד חורבן מול בנייה מחדש. הטבע הופך מקור לתקווה ומזכיר לנו שכל עוד אנו חיים יש בנו יכולת להתחדש לצמוח ללבלב ולגלות את הטוב.1 |