Mount Tabor in Stillness

Sela Koren
Curator: Rachel Kainy
Chief Curator: Lee He Shulov
​Opening: Wednesday, January 21 2026, 19:00
Closing: March 4 2026

جبل طابور في خلفية صامتة

سيلاع كورن
قيّمة المعرض: راحيل كيني
القيّمة الفنية الرئيسية: لي هي شولوف ​
الافتتاح: يوم الأربعاء، 21 كانون الثاني (يناير) 2026، الساعة 19:00
2026 لإقفال: 4 اذار 

הר תבור ברקע דומם

סלע קורן
אוצרת: רחל קיני
אוצרת ראשית: לי היא שולוב
פתיחת תערוכה: 21 בינואר 2026, בשעה 19:00
נעילה: 4 במרץ 2026

---

---

Mount Tabor in Stillness | Sela Koren
Curator: Rachel Kainy
Chief Curator: Lee He Shulov

In his solo exhibition Mount Tabor in Stillness, Sela Koren presents four series of oil paintings created in recent years, in a style that ranges from expressive figuration to meditative abstraction. The majority of these works were painted in the wake of the artist’s mother’s passing.
The exhibition’s title is taken from a sentence Koren wrote on the wall of his family’s dairy barn in Moshav HaYogev, Jezreel Valley, during a period when he worked as a dairyman (2011). A son of the valley, now living and working in Jerusalem, Koren approaches painting as a kind of ritual -  an act of listening, memory, and intention.

The exhibition opens with a series titled Colorful Wheels. The act of painting begins with a circular movement of the left hand, entering a meditative state. These works are inspired by Zen-Buddhist perceptions and Buddhist prayer wheels, imbued with a painterly longing for an abstract space, unbound by the constraints of language and symbolism.
The series Beasts includes paintings of cows - painted in Koren’s Ein Karem studio before dawn, during the milking hours on the moshav- alongside abstract animal figures that oscillate between the domesticated and the wild. 
In Koren’s words: “There’s this animal I need to name, like in the Genesis story where God brought the animals He created from the earth before the human to name them and define his relationship to them. But I don’t know what to call her, and in the meantime, she roams free. That’s how I love her - outside the fence of definition.”

The painted cows inhabit a liminal space: between nature and their agricultural purpose, between abstraction and figuration, between life and death - much like the moment just before livestock are sent to slaughter.

In the series Landscapes from the Trough, Koren presents landscape paintings born of prolonged observation of the Jezreel Valley fields, as seen from the family farm. The first was painted while his mother was in the hospital, the second during the seven-day mourning period (shiva). Since then, each year on the anniversary of her death, Koren paints the view from the edge of the trough.

The exhibition closes with the series Mother, Mother, Mother - portraits of his mother painted from the mind’s eye in the weeks following her death.. These works are raw, direct, and uninhibited, stemming from deep inner emotions. Here, the act of painting served as a way to delay the farewell, a mutual blessing for both artist and mother as they each setting out on a new path.

“I don’t take my thoughts seriously until I roll a few colorful wheels in my left hand - only then do I listen to what emerges.״

״There are the cows inside the fence, crowding toward the trough to be fed. The one in the middle is like Jesus at the Last Supper, just a moment before stepping outside the flesh.״

״In another painting, Jesus escapes the crucifixion: he does not go along with his destined fate, he is not interested in suffering and forgiving; as far as he is concerned, each person should take responsibility for their own suffering and forgiveness.״

״I toyed with theological thoughts, and only in retrospect did it become clear to me that I am the one who fled.״

״Among the field paintings, I painted the first when my mother was in the hospital - had there not been a vulture in the sky, I would not have painted a vulture. On the second, painted during the shiva, the words ‘for the elevation of your soul’ are written in the yellow stalks. And so every year, on the anniversary, I paint the landscape from the edge of the trough, the gaze directed westward toward Lake Baruch.״

״I painted the portraits of my mother in the first weeks after her death; she was no longer ill. I wanted to suspend the farewell, to draw her up from my mind’s eye. The hands are raised in blessing - and drifting away.”

Sela Koren (b. 1975), born in Moshav HaYogev in the Jezreel Valley, lives, creates, and teaches in Jerusalem. He is a graduate of the Bezalel Academy of Arts and Design, Jerusalem (2002), and studied Eastern painting in Seoul, South Korea (2003). Koren paints and writes as a daily existential act - sometimes through naturalistic observation of the landscape, and sometimes through abstraction, as an ongoing search for an inner map of the soul. He has published two books: “Why the Weeping” (2013, graphic novel) and “The Baptizer” (2019).

  جبل طابور في خلفية صامتة | سيلاع كورن
قيّمة المعرض: راحيل كيني
​القيّمة الفنية الرئيسية: لي هي شولوف

في معرضه الفردي "جبل طابور في خلفية صامتة"، يعرض سيلاع كورن أربع مجموعات من اللوحات الزيتية التي أنجزها في السنوات الأخيرة. يتراوح أسلوب اللوحات بين التشخيصي التعبيري  والتجريد التأملي.1
أُنجزت معظم اللوحات منذ وفاة والدة الفنان. استُمِدَّ اسم المعرض من جملة كتبها كورن على جدار في مصلحة حلب الحليب (الرَّفت) التابعة لمصلحة عائلية في موشاف هيوجيف في مرج ابن عامر، وذلك خلال الفترة التي عمل فيها كحلاب (2011) . كورن، وهو من أبناء المرج ويعيش ويعمل في القدس، يقارب الرسم كأنه طقس، وفعل من الإصغاء، والذاكرة، والنية.1

يفتتح المعرض بسلسلة لوحات تحمل عنوان "عجلات ملونة" . تبدأ عملية الرسم بحركة دائرية لليد اليسرى، والدخول في حالة تأملية. تقيم هذه اللوحات صلة مع مفاهيم "الزن بوزية" وعجلات الصلاة في المعابد البوذية، وتحمل في طياتها شوقًا تصويريًا لحيّز تجريدي، حرّ من قيود اللغة والرموز.1

 تتكون سلسلة "بهائم" من لوحات للأبقار رسمها كورن في مرسمه في عين كارم قبل بزوغ الفجر- وهي ساعات الحلب في الموشاف- ومن شخصيات لحيوانات مجردة تتأرجح بين المداجن والبريّ.1
يقول كورن عن هذه السلسلة: "هناك هذا الحيوان الذي أحتاج لتسميته، مثل فعل الخليقة في سفر التكوين حين أحضر الله الحيوانات التي جبلها من الأرض أمام الإنسان لكي يمنحها اسماً، ويحدد علاقته بها. لكنني لا أعرف ماذا أسميه، وفي هذه الأثناء هو يتجول بحرية؛ هكذا أحبه، خارج سياج التعريف".1
توجد الأبقار المرسومة في حالة عتبية  ، بين الطبيعة وبين غرضها الزراعي، وبين التجريد والتشخيص، وبين الحياة والموت، بما يشبه حالة أبقار المزرعة لحظة قبل إرسالها للذبح.1

 في سلسلة "مناظر طبيعية من المعلف" ، تُعرض لوحات للمناظر الطبيعية التي نضجت من خلال المراقبة المستمرة لحقول مرج ابن عامر المطلة من المزرعة.1
رُسمت اللوحة الأولى عندما كانت والدة كورن في المستشفى، أما اللوحة الثانية فقد رسمها خلال أسبوع الحداد (الشفعاة). ومنذ ذلك الحين، وفي كل عام في ذكرى وفاتها، يرسم كورن المنظر الطبيعي من طرف المعلف، حيث يتجه النظر غرباً نحو بحيرة باروخ.1

يختتم المعرض بسلسلة "أمي، أمي، أمي" - وهي بورتريهات للأم رسمها الفنان من مخيلته في الأسابيع الأولى لوفاتها. هذه أعمال تعبيرية، مباشرة ومتحررة من القيود، تنبع من مشاعر داخلية عميقة. كانت عملية الرسم هنا وسيلة لإرجاء الفراق وكأنها بركة متبادلة تبارك كلاهما في طريقهما الجديد.1 

״لا آخذ أفكاري على محمل الجد حتى أدحرج بضع عجلات ملونة بيدي اليسرى، وعندها أصغي لما يطفو على السطح. هناك هذا الحيوان الذي أحتاج لتسميته، مثل فعل الخليقة في سفر التكوين حين أحضر الله الحيوانات التي جبلها من الأرض أمام الإنسان لكي يمنحها اسماً، ويحدد علاقته بها. لكنني لا أعرف ماذا أسميه، وفي هذه الأثناء هو يتجول بحرية؛ هكذا أحبه، خارج سياج التعريف." 1

1״هناك الأبقار داخل السياج، تزدحم عند المعلف (الأبوس) للحصول على الطعام. البقرة الوسطى تبدو مثل المسيح في العشاء الأخير، في لحظة ما قبل مفارقة الجسد. وفي لوحة أخرى، يهرب المسيح من الصلب: إنه لا يتماشى مع القدر المرسوم له، ولا يميل إلى المعاناة والمغفرة؛ فمن وجهة نظره، ليتحمل كل فرد مسؤولية المعاناة والمغفرة لنفسه. كنت أتسلى بمخيلتي بالأفكار اللاهوتية، ولم يتضح لي إلا لاحقاً أنني أنا هو الهارب."1

1״من بين لوحات الحقول، رسمتُ الأولى عندما كانت أمي في المستشفى؛ لو لم يكن هناك عُقاب في السماء لما رسمتُ عُقاباً. أما اللوحة الثانية، التي رُسمت خلال أسبوع الحداد (الشفعاة)، فقد كُتب على القش الأصفر 'لراحة نفسكِ'، وهكذا في كل عام، في ذكرى وفاتها، أرسم المنظر الطبيعي من طرف المعلف، حيث يتجه النظر غرباً نحو بحيرة باروخ."1

1״أما البورتريهات الخاصة بأمي، فقد رسمتها في الأسابيع الأولى لوفاتها، حينها لم تعد مريضة. أردتُ إرجاء الفراق وتأخيره، فاستحضرتُ صورتها من مخيلتي؛ يداها مرفوعتان، تباركان وتتلاشيان في البعد."1

سيلاع كورن (مواليد 1975)، من أبناء موشاف "هيوجيف" في مرج ابن عامر، يعيش، ويبدع، ويعلّم في القدس. هو خريج قسم الفنون في أكاديمية "بتساليل" للفنون والتصميم، القدس (2002). درس الرسم الشرقي في سيول، كوريا الجنوبية (2003).1
يرسم كورن ويكتب كفعل وجودي يومي، أحيانًا من خلال المراقبة الواقعية للمناظر الطبيعية، وأحيانًا من خلال التوجه نحو التجريد، كبحث مستمر عن خريطة النفس وعالمه الداخلي. أصدر كتابين: "لماذا البكاء" (رواية جرافيكية، 2013)، و"المعمِّد" (2019).1

 ​

הר תבור ברקע דומם | סלע קורן
אוצרת: רחל קיני
אוצרת ראשית: לי היא שולוב
​
בתערוכת היחיד הר תבור ברקע דומם מציג סלע קורן ארבע קבוצות של ציורי שמן, שנוצרו בשנים האחרונות, בסגנון שנע בין פיגורטיבי אקספרסיבי, למופשט מדיטטיבי. רוב הציורים צוירו מאז פטירת אמו של האמן.
 שם התערוכה לקוח מתוך משפט שכתב קורן על קיר במשק החלב המשפחתי במושב היוגב, בעמק יזרעאל, בתקופה שעבד כרפתן (2011). קורן, בן העמק אשר חי ויוצר בירושלים, ניגש אל הציור כמעין טקס, מעשה של הקשבה, זיכרון והתכווננות.1

​את התערוכה פותחת סדרת ציורים בשם גלגלים צבעוניים. תהליך הציור מתחיל בתנועה מעגלית של היד השמאלית, וכניסה למצב מדיטטיבי . ציורים אלה מקיימים זיקה לתפיסות זן־בודהיסטיות ולגלגלי תפילה ממקדשים בודהיסטים, נושאים בתוכם כמיהה ציורית למרחב מופשט, חופשי מקיבועי שפה וסמלים.1

סדרת ציורי בהמות מורכבת מציורי פרות, אותן צייר קורן בסטודיו בעין כרם לפני עלות השחר, שעות החליבה במושב, ומדמויות של חיות מופשטות הנעות בין המבוית לפראי. לדברי קורן: "יש את החיה הזאת שאני צריך לתת לה שם, כמו המעשה הבראשיתי שאלוהים הביא את החיות שיצר מהאדמה בפני האדם שייתן להן שם, ויגדיר את יחסו אליהן. אבל אני לא יודע איך לקרוא לה ובינתיים היא מסתובבת חופשיה. כך אני אוהב אותה מחוץ לגדר של ההגדרה." הפרות המצוירות מצויות במצב לימינלי, בין הטבע לבין ייעודן החקלאי, בין המופשט לפיגורטיבי, בין חיים למוות, בדומה למצבן של פרות המשק רגע לפני שליחתן לשחיטה.1

בסדרה נופים מהאבוס מוצגים ציורי נוף שנוצרו מתוך התבוננות מתמשכת בשדות עמק יזרעאל, הנשקפים מהמשק. הראשון מבינהם נוצר בעת ששהתה אמו של קורן בבית החולים, את הציור השני צייר בשבעה, ומאז בכל שנה ביום פטירתה מצייר קורן את הנוף מקצה האבוס.1 

את התערוכה חותמת הסדרה אמא, אמא, אמא – דיוקנאות של האם שצייר האמן מעיני רוחו,  בשבועות הראשונים לאחר פטירתה. אלה עבודות אקספרסיביות, ישירות ונטולות עכבות, הנובעות מתחושות פנימיות עמוקות. פעולת הציור שימשה כאן דרך להשהיה של הפרידה וכמעין ברכה הדדית המברכת את שניהם בדרכם החדשה.1

​לתערוכה נלווה טקסט אישי ופואטי שכתב קורן, המזמין את הצופים להיכנס להלכי רוחו ולחוות את היצירה מבפנים.״1

״אני לא מתייחס למחשבות שלי ברצינות עד שאני מגלגל כמה גלגלים צבעוניים ביד שמאל, ואז אני קשוב למה
שעולה.״1

״יש את הפרות בתוך הגדר, נדחקות לאבוס לקבל אוכל. האמצעית כמו ישו בסעודה האחרונה, עוד רגע מחוץ לבשר. בציור אחר ישו בורח מהצליבה: הוא לא זורם עם הגורל המיועד, הוא לא בעניין לסבול ולסלוח, מצידו שכל אחד ייקח אחריות על הסבל והמחילה לעצמו.1
השתעשעתי במחשבות תיאולוגיות ורק בדיעבד התבהר לי שאני הוא הבורח.״1

״מבין ציורי השדות, את הראשון ציירתי כשאמא הייתה בבית חולים, אם לא היה בשמיים עיט לא הייתי מצייר עיט. על השני, שצויר בשבעה, כתוב בשלפים הצהובים לעילוי נשמתך, וכך בכל שנה, ביום השנה, אני מצייר את הנוף מקצה האבוס, המבט מופנה מערבה לכיוון אגם ברוך.״
​1 
״את הדיוקנאות של אמא ציירתי בשבועות הראשונים למותה, היא כבר לא הייתה חולה. רציתי להשהות את הפרידה, דליתי אותה מעיני רוחי. הידיים מורמות מברכות ומתרחקות."1
1
סלע קורן (יליד 1975), בן מושב היוגב בעמק יזרעאל, חי, יוצר ומלמד בירושלים. בוגר המחלקה לאמנות בבצלאל אקדמיה לאמנות ועיצוב ירושלים (2002). למד ציור מזרחי בסיאול, דרום קוריאה (2003). קורן מצייר וכותב כמעשה קיומי יומיומי, לעיתים מתוך התבוננות נטורליסטית בנוף, ולעיתים מתוך פנייה אל המופשט, כחיפוש מתמשך אחר מפת הנפש ועולמו הפנימי. הוציא לאור שני ספרים: "למה הבכי" (2013, רומן גרפי), ו"המטביל" (2019).1