Four Cubits ​

Four Cubits | Yael Serlin
Curator: Meital Manor
Opening: July 17 2026, at 13:00 PM​

أربع أذرع

يدان سستياري لافي
​القيّمة الفنية: شير فيزل
الافتتاح: يوم الأربعاء، 17  لإقفال 2026, 11:00

ד׳ אמות

יעל סרלין
אוצרת: מיטל מנור
פתיחה: יום שישי, 17 ביולי 2026 בשעה 13:00
Four Cubits | Yael Serlin
Curator: Meital Manor
​"Tell my mother that her joy has turned / The son she bore at ninety years / Has become food for the fire and the blade / Where shall I seek a comforter for her, where? / Bitter is my heart for a mother who weeps and wails / The binder, the bound, and the altar."
Gates of Will (Rabbi Yehuda ibn Abbas) 

A black flag greets us at the entrance to the exhibition. It heralds a loss, inviting the viewer into the artist’s own "Four Cubits", an internal realm shaped by longing, pain, and resilience. 

Over the years, Yael Serlin has gathered archival documentation of Jewish art, specifically of Judaica objects used by vanished Jewish communities. She operates from within these archival materials: duplicating, cutting, displacing, and reassembling fragments of objects that carry absence, loss, and historical fracture alongside a yearning for continuity and hope for the future. 

In the space Serlin creates, she connects her artistic language to objects from her immediate surroundings. A table, a window, a shelf bearing candles, a library, and a bed serve as the raw materials that compose the exhibition. Scattered throughout the space as focal anchors, they create a territory of fragments and traces of presence, like a consciousness seeking to preserve a bond with that which is no longer, while simultaneously enduring under the conditions of absence. A domestic environment transforms into a psychological terrain; the acts of collecting, arranging, and reassembling oscillate between the concrete and the symbolic, completing an artistic proposition of profound intimacy, an attempt to lend form to the deep bereavement that befell Serlin with the fall of her son, Yosef Chaim Zvi, during his military service in March 2025.

Judaica objects gradually come to life between the library's shelves, echoing a vitality that once was and is no more. A dangling hand holding a feather at the base of the library alludes to Jacques-Louis David’s The Death of Marat (1793). The library, long regarded as the heart of the Jewish home, ceases to signify merely knowledge, culture, and the transmission of tradition. Instead, it becomes a site of memory, where spirit is momentarily restored.

Serlin also draws on Enguerrand Quarton’s The Virgin of Mercy (1452). Yet, while Quarton’s Mary spreads her cloak to shelter the faithful, a video projection emerges from a window in the gallery, in which Serlin unfurls a sheet of red cloth to protect her five remaining sons, in a maternal gesture of protection, making the absence of her son profoundly present. 

In Mothers, based on archival documentation of a Mizrah page depicting Abraham and Isaac (some would say, Moses and Aaron). Serlin lies at the center; her eyes are closed, her breathing heavy, and above her head are trees filmed at her son's grave. Between sleep and death, between dream and reality, her mother and her daughter-in-law move on either side of the bed/deathbed, tending to her and seeking to offer solace and remedy. At a certain point, their figures multiply and merge repeatedly, echoing a lineage of mothers across generations who share a common fate of mourning. 

Serlin brings to the fore the voices of mothers, which are largely absent from historical and biblical narratives. She seeks to re-read the myth of the Binding of Isaac not through the eyes of the sacrificing father, but through the open, questioning eyes of Sarah, and through her own eyes as a bereaved mother and artist. She moves between her personal grief and the broader experience of bereavement in Israeli society, between the familial story and a collective memory being written in real time. Her wounds are our wounds, and the women tending to her, trying to offer remedy, are tending to us as well. 
The exhibition's title, Four Cubits, bears a double meaning here. In Jewish tradition, Four Cubits constitute a person's private space, the immediate sphere in which one lives, moves, and acts in the world.

​ Following the loss, it seems that Serlin’s Four Cubits contract and expand at one and the same time. They become a room, a home, a grave, a memory, and a consciousness. This is a deeply personal space, yet it touches upon others. The loss does not represent a concluded event, but rather an ongoing state of existence; it is embedded between the shelves of the library, the bed, the window, and the candles. Serlin does not seek to cure or resolve mourning, but rather to clear a space for her and for us to dwell within it.
أربع أذرع | ياعيل سيرلين
​القيِّمات: ميتال مانور

"قُولُوا لأُمِّي إِنَّ سُرُورَهَا قَدْ وَلَّى / الاِبْنُ الَّذِي وَلَدَتْهُ لِتِسْعِينَ سَنَةً / صَارَ لِلنَّارِ وَالسِّكِّينِ طُعْمَةً أَيْنَ أَطْلُبُ لَهَا مُعَزِّياً، أَيْنَ / يَحْزُنُنِي حَالُ أُمٍّ تَبْكِي وَتَنْتَحِبُ / العَاقِدُ، وَالمَعْقُودُ، وَالمَذْبَحُ." وقت أبواب الرضوان (الحاخام يهودا بن عباس) 
عند مدخل المعرض، تستقبلنا راية سوداء. إنها تنذر بالفقدان، وتدعونا للدخول إلى "الأذرع الأربع" للفنانة – حيز داخلي تشكله الأشواق، والألم، وقوة الصمود. 1
​
على مر السنين، جمعت ياعيل سيرلين من أرشيفات الفن اليهودي توثيقات لأدوات يهودية (يودايكا) استخدمتها مجتمعات يهودية لم يعد لها وجود. من صميم مواد هذا الأرشيف هي تعمل: تستنسخ، تقص، تزيح، وتعيد تركيب شظايا من أشياء تحمل في طياتها الغياب، الفقدان، والصدع التاريخي، إلى جانب التوق للاستمرارية والأمل في المستقبل.1
ֿ 
تربط سيرلين بين لغتها الفنية وبين أشياء من أذرعها الأربع. طاولة، ونافذة، ورف عليه شموع، ومكتبة، وسرير؛ هذه هي المواد الخام التي يتكون منها المعرض. إنها متناثرة في الفضاء كنقاط ارتكاز، وتخلق حيزاً من الشظايا وآثار الحضور، كوعي يسعى للحفاظ على ارتباط بما لم يعد موجوداً، وفي الوقت ذاته الاستمرار في الوجود في ظروف الغياب. يتحول الحيز المنزلي إلى حيز نفسي، وتتأرجح عملية الجمع، الترتيب وإعادة التركيب بين الملموس والرمزي، مكملة مساراً فنياً يحمل في طياته حميمية ومحاولة لإعطاء شكل للثكل العميق الذي ألمّ بسيرلين مع سقوط ابنها يوسف حاييم تسفي أثناء خدمته العسكرية في شهر مارس من عام 2025. 1
​
تدب الحياة ببطء في أدوات اليودايكا بين أرفف مكتبة واسعة الأبعاد، لتردد صدى روح الحياة التي كانت ولم تعد. يد متدلية تمسك بريشة في الجزء السفلي من المكتبة تشير إلى "موت مارا" (1793) لجاك لويس ديفيد (Jacques-Louis David, La Mort de Marat). إن صورة المكتبة، التي تعد قلب البيت اليهودي، تشير هنا ليس فقط إلى المعرفة والثقافة ونقل وتوثيق الأحداث والحياة، بل تتحول إلى موقع للذاكرة تهب فيه الروح. 
تستوحي سيرلين أيضاً من صورة "مادونا الرحمة" (1452) لإنجيراند كوارتون (Enguerrand Quarton, La Vierge de Miséricorde). ولكن بينما تبسط مريم عند كوارتون عباءتها كملجأ للمؤمنين، ينبثق فيديو من نافذة على الحائط، وسيرلين، التي تبسط رقعة القماش الأحمر لحماية أبنائها الخمسة، تُحضر عبر الإيماءة الأمومية غياب الابن.1
 
في "أمهات"، المبني على توثيق أرشيفي لـ "مزراح" (لوحة اتجاه القبلة) يظهر فيه إبراهيم وإسحاق (والبعض يقول موسى وهارون)، تظهر سيرلين مستلقية في المركز. عيناها مغمضتان، وتنفسها ثقيل، وفوق رأسها أشجار تم تصويرها عند قبر ابنها. بين النوم والموت، بين الحلم والواقع – تتحرك أمها وكنتها على جانبي السرير/سرير الموت، تعتنيان بها، وتحاولان تقديم الملاذ لها. في مرحلة ما، تتضاعف شخصياتهن وتندمج مراراً وتكراراً. إنهن يرددن صدى سلالة من الأمهات، جيلاً بعد جيل – يتشاركن قدراً مشتركاً من الحداد.1
 
يضع "أربع أذرع" في المركز صوت الأمهات، الغائب غالباً عن السرديات التاريخية والتوراتية، ويقترح إعادة قراءة أسطورة "العقيداه" (الربط/التضحية) ليس من خلال عيني الأب المضحّي، بل من خلال عيني "سارة" أمنا، المفتوحتين والمشككتين، ومن خلال عيني أم وفنانة ثكلى. إنها تتنقل بين الحداد الخاص وبين تجربة الثكل الواسعة للمجتمع الإسرائيلي، بين القصة العائلية والذاكرة الجماعية التي تُكتب في الوقت الفعلي. جراحها هي جراحنا، والنساء اللواتي يعتنين بها ويحاولن تقديم الملاذ لها، يعتنين بنا نحن أيضاً.1
 
"الأذرع الأربع" (ד' אמות)، وهو اسم المعرض، يحمل هنا معنى مزدوجاً. في التراث اليهودي، "الأذرع الأربع" هي المساحة الخاصة للإنسان، المكان الذي يعيش فيه ويتحرك ويعمل في العالم. بعد الفقدان، يبدو أن "الأذرع الأربع" لسيرلين تتقلص وتتسع في آن واحد. إنها تتحول إلى غرفة، إلى بيت، إلى قبر، إلى ذاكرة، ووعي. إنه حيز شخصي جداً ولكنه يمس الآخرين أيضاً. إن الفقدان لا يمثل حدثاً انتهى، بل حالة مستمرة من الوجود؛ لقد اندمج بين أرفف المكتبة، والسرير، والنافذة، والشموع، وسيرلين لا تسعى لعلاج الحداد أو تسويته، بل لتفسح له ولنا مكاناً للمكوث فيه.1
ד׳ אמות | יעל סרלין
אוצרת: מיטל מנור

שִׂיחוּ לְאִמִּי כִּי שְׂשׂוֹנָהּ פָּנָה / הַבֵּן אֲשֶׁר יָלְדָה לְתִשְׁעִים שָׁנָה / הָיָה לְאֵשׁ וּלְמַאֲכֶלֶת מָנָה
אָנָה אֲבַקֵּשׁ לָהּ מְנַחֵם אָנָה / צַר לִי לְאֵם תִּבְכֶּה וְתִתְיַפֵּחַ / עוֹקֵד וְהַנֶּעֱקָד וְהַמִּזְבֵּחַ.1
​עת שערי רצון (ר' יהודה אבן עבאס)

בכניסה לתערוכה מקבל את פנינו דגל שחור. הוא מבשר על אובדן, ומזמין להיכנס אל ד' האמות של האמנית – מרחב פנימי שמעצבים אותו געגוע, כאב וכוח עמידה.
לאורך השנים יעל סרלין ליקטה בארכיונים של אמנות יהודית תיעודים של חפצי יודאיקה ששימשו קהילות יהודיות שאינן קיימות עוד. מתוך חומרי הארכיון הללו היא פועלת: משכפלת, גוזרת, מסיטה ומרכיבה מחדש פרגמנטים של חפצים הנושאים היעדר, אובדן ושבר היסטורי לצד כמיהה להמשכיות ותקווה לעתיד.1 

סרלין מחברת בין שפתה האמנותית לבין חפצים
מד' אמותיה. שולחן, חלון, מדף ועליו נרות, ספרייה ומיטה הם חומרי הגלם שמרכיבים את התערוכה. הם פזורים בחלל כנקודות אחיזה, ויוצרים רצף של שברים ועקבות של נוכחות, כמו תודעה המבקשת לשמר קשר עם מה שאינו עוד, ובו בזמן להמשיך להתקיים בתנאים של היעדר. מרחב ביתי הופך למרחב נפשי, ופעולת האיסוף, הסידור וההרכבה מחדש נעה בין הקונקרטי לסימבולי, ומשלימה מהלך אמנותי שיש בו אינטימיות וניסיון להעניק צורה לשכול העמוק שפקד את סרלין עם נפילתו של בנה יוסף חיים צבי במהלך שירותו הצבאי בחודש מרס 2025. 1

חפצי יודאיקה מתעוררים אט אט לחיים בין מדפי ספרייה רחבת ממדים, מהדהדים את רוח החיים שהייתה ואיננה עוד. יד שמוטה האוחזת נוצה בחלקה התחתון של הספרייה מאזכרת את מותו של מארה (1793) של ז'אק-לואי דויד (Jacques-Louis David, La Mort de Marat). דימוי הספרייה, שהיא ליבו של הבית היהודי, מסמן פה לא רק ידע, תרבות, העברה ותיעוד של מאורעות וחיים אלא הופך
לאתר זיכרון שנושבת בו רוח.1

סרלין שואבת גם מדימוי המדונה של הרחמים (1452) של אנגרן קוורטון (Enguerrand Quarton, La Vierge de Miséricorde). אך בעוד מרים של קוורטון פורשת את גלימתה כמחסה על המאמינים, מתוך חלון על הקיר בוקע וידיאו, וסרלין, הפורשת את יריעת הבד האדום כדי לגונן על חמשת בניה, מנכיחה במחווה האימהית את היעדרו של הבן.1 

באימהוֹת, המבוסס על תיעוד ארכיוני של דף מזרח שנראים בו אברהם ויצחק (יש שיאמרו משה ואהרון), סרלין נראית שוכבת במרכז. עיניה עצומות, נשימתה כבדה, מעל ראשה עצים שצולמו בקבר בנה. בין שינה למוות, בין חלום למציאות – אימה וכלתה נעות משני צידי המיטה/מיתה, מטפלות בה, מנסות להעניק לה מזור. בשלב מסוים דמויותיהן מוכפלות ומתמזגות שוב ושוב. הן מהדהדות שושלת של אימהות, דור אחר דור –1
חולקות גורל משותף של אבלות.1

ד' אמות מעמידה במרכז את קולן של האימהות, הנעדר לרוב מן הנרטיבים ההיסטוריים והמקראיים, ומציעה לקרוא מחדש את מיתוס העקידה לא מבעד לעיני האב המקריב אלא מתוך עיניה הפקוחות, המטילות ספק, של שרה אימנו, ומתוך עיניים של אם ואמנית שכולה. היא נעה בין האבל הפרטי לבין חוויית השכול הרחבה של החברה הישראלית, בין הסיפור המשפחתי לבין זיכרון קולקטיבי הנכתב בזמן אמת. פצעיה הם פצעינו, והנשים המטפלות בה ומנסות להעניק לה מזור מטפלות גם בנו.1

"ד' אמות", שם התערוכה, נושא כאן משמעות כפולה. במסורת היהודית ד' אמות הן מרחבו הפרטי של האדם, המקום שבו הוא חי, נע ופועל בעולם. לאחר האובדן נדמה כי ד' אמותיה של סרלין מצטמצמות ומתרחבות בעת ובעונה אחת. הן הופכות לחדר, לבית, לקבר, לזיכרון ולתודעה. זהו מרחב אישי מאוד אך הוא נוגע גם באחרים. האובדן אינו מייצג אירוע שהסתיים אלא מצב מתמשך של קיום; הוא נטמע בין מדפי הספרייה, המיטה, החלון והנרות, וסרלין אינה מבקשת לרפא את האבל או ליישב אותו אלא לפנות לה ולנו מקום לשהות בתוכו.1