​Creation Myth
​Artist Wall | Tal Gafny

أسطورة الخَلق
جدار الفنان | تال جفني​

מיתוס בריאה
​קיר אמן | טל גפני

​Creation Myth

Artist Wall | Tal Gafny
Curator: Hanita Ilan
Chief Curator: Lee He Shulov
Opening: Friday, September 4th, 2026, 12:00

أسطورة الخَلق​

جدار الفنان | تال جفني
قيّمة المعرض: حنيتا إيلان
القيّمة الرئيسية: لي هي شولوڤ
الافتتاح: يوم الجمعة، 4 أيلول 2026، الساعة 12:00

מיתוס בריאה

קיר אמן | טל גפני
אוצרת: חניתה אילן
אוצרת ראשית: לי היא שולוב
פתיחה: יום שישי, 4 בספטמבר 2026, 12:00
Creation Myth | Tal Gafny
Between the numbered doors of the Art Cube Artists’ Studios, institutional charity boxes are displayed, bringing together objects made of different materials and carrying various items with them: a miniature sculpture of David Ben-Gurion bears a box and a tortoise on his back; brown sugar cubes trace the outline of the Gate of Mercy; the tip of a white glove resembles a dove’s wing caught in the closing door of a box; and more. Beside the boxes stands a female torso, split open lengthwise, containing a sculpture of a raven with the spoils of plunder in its beak.

A charity box, or 'kupah', is a Jewish symbol of mutual responsibility, a constant reminder of the obligation to perform acts of kindness. In Judaism, charity is considered equal in importance to all the commandments, as it is traditionally believed to hasten redemption. At the same time, charity boxes are also bound up with an extensive industry and economic system, much of which remains hidden from view. Gafny makes use of the concealed interior space of institutional charity boxes (manufactured by S. Roth), into which a coin or banknote is placed in the belief—but without certainty- that it will reach its intended, deserving destination. Into this space, she compresses objects and images charged with nostalgia and volatility, fragments of local mythology, in an attempt to reconsider them in the present.
The work ‘Richter in Jerusalem’ presents two charity boxes, bearing Richter’s famous painting ‘Skull and Candle’, thus dividing it into two parts (a diptych). In September 1995, a solo exhibition by the artist Gerhard Richter, curated by Suzanne Landau, opened at the Israel Museum, less than two months before the assassination of Yitzhak Rabin.
Using a lenticular print of the poster from that exhibition, Gafny presents the skull and candle alternately illuminated by the flame, or in darkness, with smoke rising from a candle that has just been extinguished. Flickering and alternating like a kind of Morse code, they suggest a code already embedded within the painting, as though it had anticipated the violence to come and the imminent collapse of the peace process.
In the work ‘Creation Myth’, a miniature figure of David Ben-Gurion is shown standing on his head, a souvenir figurine referencing the famous photograph of Ben-Gurion on the beach. Much like indigenous creation myths in which turtles bear the weight of the world on their backs and become one with creation through their bodies, Ben-Gurion is turned on his axis: instead of standing on his head in a liberated yogic pose, he now bears the heavy weight of the charity box and a tortoise on his shoulders. Gafny turns her gaze back to the foundational myth of the establishment of the State of Israel in order to reconsider its point of origin.

Brown sugar cubes form the outline of the Gate of Mercy between the sides of the charity boxes, which serve as a sculptural frame. According to Jewish belief, it is through this gate that the Messiah will enter Jerusalem and bring redemption. The fact that the gate is sealed has contributed to Jewish thought surrounding the delayed Messiah, whose arrival is obstructed by foreign powers. Gafny reduces the monumental gate to a sculpture on a personal scale, thereby shifting the obstruction of redemption from a national matter to a private one.
Suspended from the corridor ceiling is an electronic sign of the kind found in a neighborhood supermarket, displaying the phrase “We Have Everything Here.” This is a characteristically Israeli statement, often uttered with surprise, satisfaction, and even local pride. Yet in the present context, when read alongside the works, it raises the question of whether we truly have everything here—and what will remain here at the end of days.
أسطورة الخلق | طال جافني
بين أبواب ورش الفنانين المرقمة، تُعرض صناديق صدقة مؤسسية تربط بين عناصر من مواد مختلفة، وتحمل معها مقتنيات؛ تمثال مصغر لدافيد بن غوريون يحمل صندوقًا وقوقعة سلحفاة على ظهره، ومكعبات سكر بنية ترسم مخطط باب الرحمة، وطرف قفاز أبيض يبدو كجناح حمامة أُغلق عليه باب صندوق وغيرها. بجانب الصناديق يقف جذع تمثال لامرأة مفتوح بالطول، وبداخله تمثال لغراب يحمل الغنائم في منقاره

صندوق الصدقة أو "الحصالة" هو رمز يهودي للتكافل المتبادل، وتذكير دائم بواجب الإحسان، ويعادل في اليهودية جميع الوصايا لأنه من المعتقد أنه يقرّب الخلاص. في الوقت نفسه، ترتبط صناديق الصدقة أيضًا بصناعة ونظام اقتصادي متشعب حيث يخفى فيه أكثر مما يظهر. تستخدم جافني المساحة الداخلية والمخفية لصناديق الصدقة المؤسسية (المصنعة من قبل شركة ش. روت)، وهي مساحة يُلقى فيها عملة معدنية أو ورقية بإيمان، ولكن دون معرفة ما إذا كانت قد وصلت إلى وجهتها المبررة. تضغط بداخلها أشياء وصورًا ذات طابع حنيني ومتفجر، وشظايا من الأساطير المحلية، في محاولة
لإعادة النظر فيها في الحاضر

يعرض عمل "ريختر في القدس" صندوقي صدقة يقفان ظهرًا لظهر ويحملان لوحته الشهيرة "جمجمة وشمعة"، وبالتالي يقسمانها إلى جزأين (ديبتيك). في سبتمبر 1995، افتتح في متحف إسرائيل المعرض الفردي للفنان غيرهارد ريختر بتقييم من سوزان لانداو، وذلك قبل أقل من شهرين من اغتيال يتسحاق رابين. جافني، من خلال الطباعة العدسية لملصق ذلك المعرض، تعرض الجمجمة والشمعة بالتناوب تحت ضوء اللهب أو في ظلام ودخان يتصاعد من شمعة انطفأت لتوها. تومض وتتبدل كأنها إشارات مورس، وتلمح إلى الشفرة التي تم تشفيرها مسبقًا داخل اللوحة، وكأنها تنبأت بالعنف القادم والانهيار الوشيك لعملية السلام

في عمل "أسطورة الخلق" يُعرض مجسم مصغر لدافيد بن غوريون يقف على رأسه، وهو تذكار مكتبي يشير إلى الصورة الشهيرة التي وُثق فيها بن غوريون على شاطئ البحر. على غرار أساطير الخلق الأصلية حيث تحمل السلاحف وزن العالم على ظهورها وتتحد بأجسادها مع الخلق، ينقلب بن غوريون على محوره، وبدلًا من أن يكون في وضعية اليوجا المتحررة واقفاً على رأسه، فهو يحمل الآن الوزن الثقيل للصندوق وصدفة سلحفاة على كتفيه. توجه جافني النظرة إلى الوراء نحو أسطورة التأسيس لقيام الدولة من أجل إعادة النظر في نقطة البداية

تشكل مكعبات السكر البني مخطط باب الرحمة بين أوجه الصناديق التي تعمل كإطار نحتي لها. من هذا الباب، وفقًا للمعتقد اليهودي، سيدخل المسيح إلى القدس ويجلب معه الخلاص. كون الباب مغلقًا، ساعد في تعزيز الفكر اليهودي حول المسيح المتأخر والذي تعيقه قوى أجنبية. تصغّر جافني الباب الأثري ليمثل تمثالًا بحجم شخصي، وبذلك تحول إعاقة الخلاص من شأن وطني إلى شأن خاص. تتدلى من سقف الممر لافتة إلكترونية، كتلك الموجودة في البقالة المحلية، تحمل عبارة "يوجد هنا كل شيء". هذا تأكيد إسرائيلي يُقال غالبًا بدهشة ورضا وحتى بفخر محلي، ولكن في السياق الحالي لقراءة الأعمال يثور التساؤل عما إذا كان يوجد هنا كل شيء حقًا وما الذي سيتبقى هنا في آخر الزمان

طال جافني، (ولدت عام 1984، القدس) هي فنانة تعيش وتعمل في تل أبيب - يافا. خريجة قسم الفنون بامتياز من أكاديمية بتسلئيل للفنون والتصميم في القدس (2010)، وحاصلة على درجة الماجستير في قسم النحت والوسائط المتعددة (2014) من جامعة فرجينيا كومنولث (Virginia Commonwealth University) .عُرضت أعمالها في معارض فردية في متحف هرتسليا للفن المعاصر، ومتحف بات يام للفن المعاصر، و"اللوبي مكان للفن"، وورش الفنانين في تل أبيب، وجاليري بربور في القدس، بالإضافة إلى معارض جماعية في البلاد وخارجها مثل متحف بات يام، ومهرجان "محبون للفن" (أوهافيم أومانوت)، وجاليري Favorite Goods في لوس أنجلوس، وجاليري Era VI VII VI في نيويورك وغيرها. جافني هي الفائزة بجائزة الفنان الشاب من وزارة الثقافة والرياضة (2019) وجوائز ومنح أخرى: صندوق يهوشواع رابينوفيتش، ومنح مفعال هبايس لعمل فني جديد (2016، 2021، 2025)، ومنحة فنان-معلم من وزارة الثقافة والرياضة، وجائزة التميز على اسم يعقوب بار-جيرا، والترشيح لجائزة كيشت التي أسستها عائلة بار-جيل أفيدان. شاركت جافني في برامج إقامة للفنانين مثل مركز ووترميل في نيويورك، وإقامة غيستهاوس في لوس أنجلوس، وورش النحت الاسكتلندية، وبيت الفنانين في هرتسليا. جافني هي محاضرة في النحت والتركيب في قسم الفنون بأكاديمية بتسلئيل للفنون والتصميم في القدس، وفي الفرع الحريدي لبتسلئيل
מיתוס בריאה | טל גפני
בין דלתות סדנאות האמנים הממוספרות, מוצגות תיבות צדקה מוסדיות המחברות אובייקטים מחומרים שונים, נושאות עימן חפצים; פסל מיניאטורי של דוד בן גוריון נושא תיבה וצב על גבו, קוביות סוכר חומות משרטטות את מתווה שער הרחמים, קצה כפפה לבנה שנדמית לכנף יונה שנטרקה עליה דלת תיבה ועוד. ליד התיבות ניצב טורסו אישה פתוח לאורכו, בתוכו פסל עורב ששלל הביזה במקורו
תיבת צדקה או 'קופה' היא סמל יהודי לערבות הדדית, זיכרון מתמיד של חובת החסד ושקולה ביהדות כנגד כל המצוות כי מקובל שהיא מקרבת את הגאולה. בו זמנית תיבות הצדקה כרוכות גם בתעשייה ושיטה כלכלית מסועפת שבה רב הנסתר על הגלוי. גפני משתמשת בחלל הפנימי והנסתר של תיבות הצדקה המוסדיות (המיוצרות בידי חברת ש.רוט), חלל אשר אל תוכו מטילים מטבע או שטר מתוך אמונה, אך ללא ידיעה, שהגיע ליעדו המוצדק. לתוכו היא דוחסת אובייקטים ודימויים בעלי אופי נוסטלגי ונפיץ, פרגמנטים של מיתולוגיה מקומית, מתוך ניסיון להתבונן עליהם מחדש בהווה
העבודה 'ריכטר בירושלים' מציגה שתי תיבות צדקה הנושאות את ציורו המפורסם, 'גולגולת ונר', וכך מחלקות אותו לשני חלקים (דיפטיך). בספטמבר 1995 נפתחה במוזיאון ישראל תערוכת היחיד של האמן גרהרד ריכטר באוצרותה של סוזן לנדאו, פחות מחודשיים לפני רצח יצחק רבין. גפני, באמצעות הדפסה לנטיקולרית של פוסטר אותה התערוכה, מציגה את הגולגולת והנר לחלופין תחת אור הלהבה או בחושך ועשן מיתמר של נר שזה עתה כבה. מהבהבים ומתחלפים כמעין אותות מורס, הם מרמזים על הקוד שהיה מוצפן מבעוד מועד בתוך הציור, כאילו חזה את האלימות שבפתח ואת קריסתו הקרבה של תהליך השלום
בעבודה 'מיתוס בריאה' מוצגת מיניאטורה של דוד בן גוריון עומד על ראשו, מזכרת שולחנית המתייחסת לצילום המפורסם בו תועד בן גוריון בחוף הים.  בדומה למיתוסים ילידיים בהם  צבים נושאים את משקל העולם על גבם ומתאחדים בגופם עם הבריאה, בן גוריון מתהפך על צירו, ובמקום להיות בתנוחה היוגית המשוחררת הוא נושא כעת את המשקל הכבד של התיבה והצב על כתפיו. גפני מפנה את המבט אחורה אל המיתוס הבראשיתי של קום המדינה כדי להתבונן מחדש בנקודת ההתחלה
קוביות סוכר חום יוצרות את מתווה שער הרחמים בין פאות של תיבות המשמשות להן מסגרת פיסולית. על פי האמונה היהודית, משער זה יכנס המשיח לירושלים ויביא עמו את הגאולה. היותו של השער סתום, סייעה להעצמת ההגות היהודית על המשיח המתמהמה והנחסם בידי כוחות זרים. גפני מקטינה את השער המונומנטלי לייצוג מפוסל בגודל אישי, ובכך מסבה את חסימת הגאולה מעניין לאומי לעניין פרטי. מתקרת המסדרון מרחף שלט אלקטרוני, כזה הנמצא במרכול השכונתי, הנושא את המשפט ״יש פה הכל'. זוהי קביעה ישראלית הנאמרת לרוב בפליאה, סיפוק ואף גאווה מקומית אך בהקשר הנוכחי של קריאת העבודות עולה התהייה האם אכן יש פה הכל ומה עתיד להיוותר כאן באחרית הימים

טל גפני, (נ. 1984, ירושלים) היא אמנית החיה ופועלת בתל אביב - יפו. בוגרת המחלקה לאמנות בהצטיינות, בצלאל אקדמיה לאמנות ועיצוב ירושלים (2010), בוגרת לימודי תואר שני במחלקה לפיסול ומדיה מורחבת (2014), Virginia Commonwealth University. עבודותיה הוצגו בתערוכות יחיד במוזיאון הרצליה לאמנות עכשווית, מוזיאון בת ים לאמנות עכשווית, הלובי מקום לאמנות, סדנאות האמנים תל-אביב וגלריה ברבור בירושלים, וכן בתערוכות קבוצתיות בארץ ובעולם כגון מוזיאון בת-ים, פסטיבל אוהבים אמנות, גלריה Favorite Goods בלוס אנג׳לס, גלריה Era VI VII VI בניו יורק ועוד. גפני היא זוכת בפרס האמן הצעיר מטעם משרד התרבות והספורט (2019) ופרסים ומענקים נוספים: קרן יהושע רבינוביץ׳, מענקי מפעל הפיס לעבודת אמנות חדשה (2016, 2021, 2025), מלגת אמן-מורה של משרד התרבות והספורט, פרס הצטיינות ע״ש יעקב בר-גרא ומועמדות לפרס קשת מייסודה של משפחת בר-גיל אבידן. גפני השתתפה בתכניות שהות לאמנים כגון מרכז ווטרמיל בניו-יורק, גסטהאוס רזידנסי בלוס אנג׳לס, סדנאות הפיסול הסקוטיות ומשכן האמנים הרצליה. גפני היא מרצה לפיסול ומיצב במחלקה לאמנות, בצלאל אקדמיה לאמנות ועיצוב ירושלים, ובשלוחה החרדית של בצלאל