Project 1802/1Uziel Rangel
Curator: David (Duchi) Cohen Chief Curator: Lee He Shulov Opening: Thursday ,September 18 2025, at 6:30PM |
مشروع 1802/1 عوزيئيل رينخل
القيّم الفني: ديفيد (دوخي) كوهين القيّمة الفنية الرئيسية: لي هي شولوف الافتتاح: يوم الخميس، 18 سبتمبر 2025، الساعة 18:30 |
פרוייקט 1802/1קיר אמן | עוזיאל רנחל
אוצר: דוד (דוכי) כהן אוצרת ראשית: לי היא שולוב פתיחה: יום חמישי, 18 בספטמבר 2025, בשעה 18:30 |
סלון, עוזיאל רנחל, פרט מתוך מיצב צילומי, 2025
|
A man builds his home from bricks and mortar. It is a moment of grounding, of staking a place in the world - yet also one of tension: every decision becomes momentous – the layout of rooms, the choice of finishes, the window that will open onto the landscape or remain a sealed wall. Within this charged space, where the dream of stability mingles with the fear of fixation, Uziel Rangel works as an artist inside his home-in-progress. The house becomes a stage, its bare frame transformed into a visionary and theatrical arena.
Project 1802/1 emerged from a personal and existential process: the construction of a family home in eastern Gush Etzion, set against volatile times of reserve duty and war. It is a photographic and installation-based endeavor that moves along the axis between intimate daily experience and dramatic fantasy. For Rangel, each room is revealed as a “scene”: a living room transformed into a mythical ritual space, a shower like a domestic spring, a children’s room evoking an ancient altar, and a bedroom suspended between conjugal warmth and the memory of death. Thus unfolds a series of works, with each room offering a distinct scenario - like a set in a play not yet written, but already familiar to its future inhabitants. At first glance, these may appear as artificial stage sets, but their materiality reveals the fine line between reality and fiction. The abstract classical wardrobe, the ancient window pierced by a bullet, the hearth pit embedded in the living room floor- all shift between tangible functionality and symbolic encoding. This is where the drama unfolds: the moment when the very building materials become ״ritual artifacts״ - charged, uncanny, and domestic all at once. The world, as Shakespeare taught us, is a stage. For Rangel, this statement is not merely a literary metaphor but a visceral response to circumstance. His wandering through the half-built home becomes a continual search - for a triangle of person, space, and light - infusing concrete and cardboard with poetic tension. Within this search, an experience of sublimation arises: the ability to render reality through a material façade - a wall, a window, a floor - borrowed from the theater stage yet stripped of stable substance. The works unfold at the threshold between the intimate and the political, between the mundane and the existential. In the children’s room stands a deflated ball, seemingly innocent, yet in fact an image burned into Rangel’s consciousness following a news report about a terror attack in which a bullet struck a soccer ball aimed at a child. Here too the duality is implied: between protection and pain, between childhood dreams and harsh reality. In the bedroom, by contrast, the great tension between life’s potential and the core of catastrophe is revealed. The double bed is designed in the shape of a tombstone, alongside it lies something like a glosscom, an ancient memory of a grave. Alongside the tools left by the workers and the presence of the outside gaze, an intimate and touching work is created, wherein the catastrophe hides just beyond the corner. It exposes the fragility of the place where we seek stability and security, transforming it into a site of question rather than answer. Through a combination of drawing, installation, and photography, The project unfolds as a personal diary - a fantastical, staged chronicle of the building process. a staged documentation of the construction process. The installations were built and photographed gradually, sometimes amid forced breaks due to reserve duty. Thus the emerging house becomes not only a personal refuge but also an artistic space: an open stage where fear and hope, intimacy and mythology, harsh reality and poetic fiction clash. This house, meant to be final and stable, is revealed here as a continuous arena of questions, doubts, and inventions. Rangel invites us to walk with him through the corridors of the home‑that‑is‑not‑yet‑a‑home, to regard the exposed walls as if they were a screen - and to look the fears straight in the eye. Staging Photography: Ben Michael Shir Installation: Daniel Eichenberger Production: Michal Mendelboym |
يبني الإنسان بيته من الطين والطوب. إنها لحظة استقرار، وتحديد مكان في العالم، ولكنها أيضًا لحظة توتر: كل قرار يصبح مصيريًا - موقع الغرف، واختيار مواد التشطيب، والنافذة التي ستفتح على الإطلالة أو ستبقى جدارًا مصمتًا.
في هذا الفضاء المشحون، حيث يمتزج حلم الاستقرار بالخوف من الجمود، يعمل عوزيئيل رينخل كفنان داخل بيته الذي هو قيد الإنشاء. يتحول المنزل إلى مسرح، والهيكل العاري إلى ساحة للمسرح والرؤيا. وُلد مشروع 1802/1 من رحم عملية شخصية ووجودية: بناء منزل للعائلة في شرق غوش عتصيون، على خلفية زمن مشحون بالخدمة العسكرية الاحتياطية والحرب. هذه مسيرة تصوير وإنشاء فني تتحرك على المحور بين تجربة الحياة اليومية الحميمة والفانتازيا الدرامية. بالنسبة لرينخل، كل مساحة تتكشف كـ "مشهد": غرفة معيشة تتحول إلى ساحة طقوس أسطورية، ودش يصبح بمثابة نبع منزلي، وغرفة أطفال تذكرنا بمذبح قديم، وغرفة نوم تتأرجح بين الدفء الزوجي وذكرى الموت. هكذا تتشكل سلسلة من الأعمال حيث تقدم كل غرفة سيناريو مختلفًا، كديكور في مسرحية لم تُكتب بعد ولكنها معروفة جيدًا للسكان الذين سيمثلون فيها مستقبلًا. للوهلة الأولى، يبدو أن الأمر يتعلق بمنشآت مسرحية مصطنعة، لكن المادية التي فيها تكشف الفجوة الدقيقة بين الواقع والخيال. الخزانة الكلاسيكية المجردة، والنافذة القديمة التي اخترقتها رصاصة، وحفرة الفرن في أرضية غرفة المعيشة - كلها تتحرك بين الوظيفية الفعلية والترميز الرمزي. هنا تحدث الدراما: المكان الذي تتحول فيه مواد البناء نفسها إلى "حاجيات طقوسية" مشحونة، غريبة ومنزلية في آن واحد. العالم، كما علمنا شكسبير، كله مسرح. عند رينخل، هذا القول ليس مجرد استعارة أدبية بل هو رد فعل جسدي للموقف. التجول في المنزل شبه المبني يرافقه ويرافقنا في بحث مستمر عن مثلث من نوع ما يجمع بين الإنسان والمكان والإضاءة، والذي يفرض على الخرسانة والكرتون دراما شعرية. في خضم ذلك، تنشأ تجربة فيها نوع من التسامي: إمكانية وصف الواقع من خلال "واجهة" مادية - جدار، نافذة، أرضية - مأخوذة من خشبة المسرح ولا تحمل معها واقعًا مستقرًا. تقع الأعمال على الخط الفاصل بين الحميمي والسياسي، بين اليومي والوجودي. في غرفة الأطفال، توضع كرة مثقوبة، وهي شيء يبدو بريئًا للوهلة الأولى، لكنها في الواقع صورة انطبعت في وعي رينخل بعد تقرير إخباري عن هجوم إرهابي امتصت فيه كرة قدم رصاصة كانت موجهة لطفل. هنا أيضًا تلميح إلى الازدواجية: بين الحماية والألم، بين حلم الطفولة والواقع القاسي. في غرفة النوم، على النقيض من ذلك، يتجلى التوتر الكبير بين إمكانية الحياة ونواة الكارثة. السرير المزدوج مصمم على شكل شاهد قبر وبجانبه يوضع ما يشبه التابوت، ذكرى قديمة للقبر. إلى جانب أدوات العمل التي تركها العمال والنظرة الخارجية الحاضرة، ينشأ عمل حميمي ومؤثر، حيث تختبئ الكارثة قاب قوسين أو أدنى. يكشف هذا العمل عن هشاشة المكان الذي نسعى فيه إلى الاستقرار والأمان ويحوله إلى موقع للسؤال لا للإجابة. من خلال مزيج من الرسم والإنشاء الفني والتصوير الفوتوغرافي، يعمل المشروع كنوع من اليوميات الشخصية: توثيق مسرحي خيالي لعملية البناء. تم تصوير المنشآت وبناؤها تدريجيًا، وأحيانًا مع توقفات قسرية بسبب التجنيد في الخدمة الاحتياطية. وهكذا، لا يصبح المنزل الناشئ ملجأً شخصيًا فحسب، بل أيضًا مساحة فنية: مسرح مفتوح يتصادم فيه الخوف والأمل، الحميمية والأسطورة، الواقع القاسي والخيال الشاعري. هذا المنزل، الذي من المفترض أن يكون نهائيًا ومستقرًا، يتجلى هنا كساحة مستمرة من الأسئلة والشكوك والاختراعات. يدعونا رينخل للسير معه في ممرات المنزل الذي لم يكتمل بعد، للتأمل في الجدران العارية كما لو كانت شاشة، وللتحديق مباشرة في المخاوف. تصوير المنشآت: بن ميخائيل شير التعليق: دانيال أخاينبرغر الإنتاج: ميخال مندلباوم بيري |
אדם בונה את ביתו מחומר ולבנים. זהו רגע של התייצבות, של קביעת מקום בעולם, אך גם של מתח: כל החלטה הופכת להיות הרת גורל - מיקום החדרים, בחירת חומרי הגמר, החלון שיפתח אל הנוף או יישאר קיר אטום. בתוך המרחב הטעון הזה, שבו מתערבבים חלום על יציבות לצד חשש מקיבעון, פועל עוזיאל רנחל כאמן בתוך ביתו ההולך ונבנה. הבית הופך לבמה, והשלד החשוף לזירה של תיאטרון וחזיון.
פרויקט 1802/1 נולד מתוך תהליך אישי וקיומי: בניית בית למשפחה במזרח גוש עציון, על רקע זמן טעון של מילואים ומלחמה. זהו מהלך צילום והצבה שנע על הציר שבין חוויית היומיום האינטימית לבין הפנטזיה הדרמטית. עבור רנחל, כל חלל מתגלה כ"סצנה": סלון שהופך לזירת טקס מיתי, מקלחון כמעיין ביתי, חדר ילדים המזכיר מזבח קדום, וחדר שינה הנע בין חמימות זוגית לבין זיכרון מוות. כך מתעצבת סדרת עבודות שבהן כל חדר מציע סנריו אחר, כמו תפאורה בהצגה שעדיין לא נכתבה אך כבר מוכרת היטב לדיירים שעתידים לשחק בה. במבט ראשון נדמה כי מדובר בהעמדות בימתיות מלאכותיות, אבל החומריות שבהן חושפת את הפער הדק שבין מציאות לבדיה. הארון הקלאסי המופשט, החלון הקדום שנוקב מקליע, בור הכבשן ברצפת הסלון - כולם נעים בין פונקציונליות ממשית לבין קידוד סמלי. כאן מתרחשת הדרמה: המקום שבו חומרי הבנייה עצמם הופכים ל"חפצי פולחן" טעונים, זרים וביתיים בו-זמנית. העולם, כפי שלימד אותנו שייקספיר, כולו במה. אצל רנחל האמירה הזו איננה רק מטפורה ספרותית אלא תגובה גופנית לסיטואציה. השיטוט בבית הבנוי למחצה מלווה אותו ואותנו בחיפוש מתמיד אחר מעין משולש של אדם-חלל-תאורה, המחיל על הבטון והקרטון דרמה פואטית. בתוך כך נוצרת חוויה שיש בה סובלימציה: האפשרות לתאר את המציאות באמצעות "פסאדה" חומרית - קיר, חלון, רצפה – הלקוחים מבימת התיאטרון ואינם נושאים איתם ממשות יציבה. העבודות מתרחשות על התפר שבין האינטימי לפוליטי, בין היומיומי לאקזיסטנציאליסטי. בחדר הילדים מוצב כדור מפונצ'ר, אובייקט לכאורה תמים, אך הוא למעשה דימוי שנצרב בתודעתו של רנחל בעקבות דיווח חדשותי על פיגוע בו כדורגל ספג קליע שכוון לעבר ילד. גם כאן נרמזת הדואליות: בין הגנה לכאב, בין חלום ילדות לבין מציאות קשה. בחדר השינה, לעומת זאת, מתגלה המתח הגדול בין הפוטנציאל לחיים לבין גרעין האסון. המיטה הזוגית מעוצבת בצורת מצבה ולצדה מונחת מעין גלוסקמא, זיכרון עתיק של קבר. לצד כלי העבודה שהותירו הפועלים ומבט החוץ הנוכח, נוצרת עבודה אינטימית ונוגעת ללב, בה הקטסטרופה מסתתרת מעבר לפינה. היא חושפת את שבריריותו של המקום שבו אנו מבקשים יציבות וביטחון והופכת אותו לאתר של שאלה ולא של תשובה. באמצעות שילוב של רישום, הצבה וצילום, מתפקד הפרויקט כמעין יומן אישי: תיעוד בימתי פנטסטי של מהלך הבניה. ההצבות צולמו ונבנו בהדרגה, לעיתים תוך הפסקות כפויות בשל גיוס למילואים. כך הופך הבית המתהווה לא רק למקלט אישי אלא גם למרחב אמנותי: במה פתוחה שבה מתנגשים יחד פחד ותקווה, אינטימיות ומיתולוגיה, מציאות קשה ובדיה פיוטית. הבית הזה, שאמור להיות סופי ויציב, מתגלה כאן כזירה מתמשכת של שאלות, ספקות והמצאות. רנחל מזמין אותנו לצעוד איתו במסדרונות הבית-שעוד-לא-בית, להתבונן בקירות החשופים כאילו היו מסך ולהישיר מבט אל הפחדים. צילום ההצבות: בן מיכאל שיר תליה: דניאל אייכנברגר הפקה: מיכל מנדלבוים |